Küçük Evren

Düşünür dururuz.

Günün ilk sesleri ile,
En sıkıcı sessizlik ile,
Yürürken hele...

Hep çabalarız fikirlerimizde,
Dengesizliklerle.
Hep dengeye getirmeye çalışırız.
Amacımız dengeye ulaşmakmış gibi.

Durgun değil Evren, hareketli bir dengede.
Yaşayabilmemizin nedeni hareket.
Mutluluğumuzun sebebi denge.
Kimine göre düz,
Kimine göre uçların dengesi.
Bir uç öbür uçtan kaçırır insanı.

Denge çabasındaki hareketlilik ile geçer zaman.
Çaba çok verimli değildir her zaman,
Kayıplar çoktur: 2.kural...
O kayıp sandıkların seni çevreleyen dengede bir şeylere değer ama, bilmezsin.
Evren genişler sürekli, dağınıklılık artar...
İnsan da zamanla karmaşıklaşır, denge çabasıyla genişler...
Biriktirir yaşadıkça.
Bazen zamanı hisler yarar ortadan.
Çentikler atar oraya.
Zamanla toz içinde görünmez olur çentikler.
Bazen bir müzik çalar, bir koku gelir.
Bir rüzgar eser, tozları kaldırır.
Rüzgar da dengede yerini bulur, toz da.
Sonra yine toz, yine rüzgar.

Karmaşıktır,
Ne Newton yardım eder sana ne Bernoulli.
Çözemesin;
Düşünürken mutluluğunu çıkarırsın...

Buraya yazmak ironisi

Yazmak ve yazmamak arasında kalmak gitgide. Yazacak şey bulamamaktan değil. Yeter ki o içimizdeki "ben"lik baskın çıksın. Yeter ki üzerini örtmeyi çok sevdiğimiz "ben"lik egomuz ve "ürettiğimi insanlar okusun" egomuz baskın çıksın. Yazacak şey bulunur.

Yazamadığının farkında olmaktan mı biraz, yoksa yazdıklarına bir amaç yükleyememekten mi. Güçler ve ego savaşımı mıdır yoksa tedirgin eden?

Yazarlar ne kadar bonkörmüş aslında. Hele şairler...

O içine ait ve kimsenin aynısını hissedemeyeceği mısraları saçmak etrafa... Nasıl bir cesarettir ve fedakarlıktır sadece sende saklı bir anlamın kokusunu yaymak fütursuzca. Güçler savaşı mıdır bu kadar fedakarlığı yaptıran; yoksa insanların kalbinde ortak bir oda açabilmek midir amaç? Bu saflık mıdır gerçeği kapatan, gerçek sanılan mıdır saflığı yok eden.

Ah şairler...
Bir yazdığı şiiri bir ömür savunurlar mı gururlanarak?
Öylesine yazdığı değil de,
Uğruna şiir olup aktıklarını da savunurlar mı bir ömür boyu, paylaşırlar mı yine fütursuzca?

Artık facebook var, twitter var, bloglar var; yani herkes şair.
Bazen baktıkça asıl kendinden utanır oluyor insan.
Gel gelelim dili varmıyor, eli varmıyor; mecbur.
Buraya bunları yazıyor olmak ironisi...

Çok gezen mi çok okuyan mı bilir?

[Who knows more?: People read more or traveled more?]

Öğrencilere öğrenim yıllarının başlangıcında tartıştırılan klişe konulardan biri... "Çok gezen mi çok okuyan mı bilir?" sorusunu ilkokul sıralarından hatırlıyoruz. Klişeliğinden ötürü bir kenara bırakıp atalı çok oluyor belki. Artık siyaset var, kültür var, eğitim var, memleket meseleleri var tartıştığımız. Belki de hiçbiri yok sadece okullarda bize verilen sakızı çiğniyoruz. Bize sunulanı koyun gibi yiyoruz, televizyon karşısında geviş getiriyoruz...

Peki hiç bu klişe konu üzerine düşündünüz mü bir kez daha?

Kim daha çok bilir?

Bilgi böyle terazide ölçülebilecek bir kavram mıdır acaba?

Gördüğümüz üzere bu klişe soru üzerinde bile temelinde kurcalanabilecek problemler var.

Okuyanın öğrendikleri ile gezenin öğrendikleri karşılanabilir mi ki?

Okuyan kişi düşüncelerini oluşturma esnasında kitaplardan edindiği bambaşka verileri farklı bakış açıları içerisinde değerlendirme şansına sahiptir. Farklı düşünebilme, karşılaştığı durumlara eleştirel bakabilme açısından kültürel bir altyapı kazandırır kitaplar. Tabiki bu da okunan kitabın niteliğine ve okumanın kalitesine göre değişir bence. Okuyucu düşünerek okumalıdır, kaliteli okumalıdır. Okuduklarını değerlendirebilmek, okuduğundan çıkarımlar yapabilmek ve notlar alıp bazı noktalara birkaç kez dönebilmeyi kitaptan alınan kazanımları pekiştirmek açısından önemli buluyorum. Tabiki en az bunun kadar kitabın yazarını kişiliğiyle tanımanın, olaylara farklı açılardan daha nesnel ve daha eleştirel bakmak adına önemli bir kıstas olduğu kanısındayım. Bu da yine bir verinin kabul edilebilirliği ve gerçekliği açısından bize fikirler verecektir. Farklı fikirleri ve bakış açılarını kendi kişiliğimizin ve mantığımızın süzgecinden geçirmek, kitaplardan edindiklerimizi bilgiye çevirme açısından önemli bir adım olacaktır kanımca.

Gezmek ise bir şeyleri keşfetmekle ilişkilidir. Gezen kişi etrafına boş bakan biri değilse, gezdikçe düşünür. Düşündükçe fark ettikleri, tanıştığı yeni insanlar insan kişiliğine yepyeni ufuklar açar. Tarih içerisinde artarak gelişmiş olan bilgi birikimini, insanların, kendi keşfetmeleri ile yakalayamadığı noktalarda kitaplar devreye girer. Fakat hem okuyarak hem de gezerek de bilgiye ne düzeyde erişilebilir? Gezerek ve okuyarak öğrenmeye çalıştıklarımız bilgi midir?

Eleştirel düşünme yetisi ışığında sorgulayıcı yaklaşımı içermeyen bilgiye ulaşma çabalarını sığ suda çırpınışlara benzetiyorum. Sığ sudaki bu çırpınışlar, derine açılamayacak kadar ürkek, özgürlüğe kavuşamayacak kadar acınası geliyor bana. Farklı görüşlerin doğruluğu ihtimalini düşünemeden okunan her kitap, tartılışılan her konu önyargı kıskacına takılıyor zaten daha sürecin başında.

En kötüsü de ne biliyor musunuz? Bildiğini sanmak, okudukça ve gezdikçe daha çok bildiğini hissetmek. Öğrendikçe kendini birşey sanmak. Bence öğrenmelerin en verimlisi kişileri mütevaziliğe götürendir. İnsan öğrendikçe aslında hiçbir şey bilmediğinin farkına varmalı. Bunun farkına varmıyorsa, bu gidişinin kişiyi ister istemez "ben biliyorum" "ben yaptım" havasına götüreceği açıktır. İnsan deryanın içinde hiçbir şey olduğunu hissedebilmeli... Böylece irili ufaklı, iddialı iddiasız her düşüncenin değeri gözünde büyüyecektir. Tabi bunun için o sığ sulardaki taşlara bakmaktan sıyrılıp, enginlere açılmak gerekir. Tabiki enginlere giden yol sığ sulardan geçer. Fakat denize paralel yürüdükçe, at gözlüğünü atamadıkça attığımız adımlar bütünü görememizi sağlayacaktır. Enginlere doğru yürümekte kitaplar, üstadlar ancak bize sığ suları belirli bir seviyeye kadar geçebileceğimiz iskeleler sunarlar tabiki o da dikine yürüyebilene yarar. Tabi yürümenin yolu da en büyük erdemin mütevazilik olduğunu hissetmek ile mümkündür.

Tek sorun bilmişlik değil tabiki, sorunun temeli yine eleştirel düşünme yetisi. Bize ilkokulda tartışma yaptıran hocalarımız tartışmalardan sonra iki kelime söyleyemeyecek kapasitedeler miydi? Her bir tarafın doğru ve yanlışlarını eleştirerek bunların doğru yanlarından bir sentez yapamadılar mı? En azından kendi mantıklarından geçirmediler mi? Gezmenin ve okumanın getirdikleri farklılıkları, insanın kişiliğine etkilerini anlatamayacak kapasitedeler miydi? İki grubun da doğruları olabileceğini, konuya aslında eleştirel bakılması gerektiğini anlattılar mı? Veya yaklaşımlarıyla bunu hissettirdiler mi?

Belki de metot yanlıştı. Belki de öğretmenlerimiz buna inanmamıştı. Muhakkak bir tarafın kazanacağını ve kazanan tarafa doğru, kaybeden tarafa yanlış fikir diyebilmeyi onlar da özümsemişti. Bir konuyu keskin çizgilerle ikiye ayırıp, sadece kendi savunacağımız konu üzerinde çalışmamızı isterlerdi. Bu durum ise çoğu zaman laf dalaşına dönüşürdü. Çünkü karşı düşüncenin doğru olabileceğini kabul ettiğiniz an puan kaybederdiniz. Belki de bu anlayış yüzünden sorgulamaz olduk, kendimizi eleştiremez olduk. Hep yarıştık karşıdakiyle. Hep hararetli tartıştık, düşündüğümüzü değil, inandığımızı savunduk; fakat oturup kendimizi tartamadık. Farklı fikirlerin doğrularını alıp mantıklı sentezler yapamayan, bu sebeple bilgiye ulaşamayan bireyler olduk. Hep biliyoruz sandık. "Öğrenmeye çalıştıkça aslında hiçbir şey bilmediğinin farkına varmıyorsan, hiç bir şey öğrenememişsin demektir." cümlesini oturup düşünmedik. Hoşgörüsüz olduk, burnu büyük olduk. Ne yazık ki hiç öğrenemedik. Bu sebeple de kırmızı koltuklarımızda hala mantıklı bir şekilde tartışamayacak kadar bağnaz düşünceliler egemen...

Rüya gördüm dün gece: Dünya'nın Sonu..

[My dream from last night: End of the world]

Ciddiyim..
Dün gece gördüğüm rüya çok ilginçti, ama üzerinde düşünülesi ve gerçeklikte payı olan bir rüyaydı. Rüyamda Dünya sonuna yaklaşıyordu. Tüm yiyecek kaynaklarının tükendiği inanılmaz bir kaos hakimdi ve insanlar buldukları herşeyi yemeye başlamışlardı. Hatta insanlar birbirini yemek için birbirine saldırıyordu. Böyle anlatınca komik gelebilen bir durum olsa da içindeyken hiç güldürmüyordu. Hele ki arkandan insanlar seni kovalarken can havliyle koşuyorsan... Bu gerilim filmi tadındaki rüyada günümüz dünyasının durumundan da nasibini almıştı elbet. İnsanlar arasında keskin sınıf farklılıkları vardı. Para sahibi insanlar, burjuva sınıfı olarak elde kalan son kaynakları kullanma hakkına sahip iken, daha parasız kesim tüm nimetlerden mahrum bırakılıyordu. Bir yandan son kalan kaynakları yiyen zengin kesim, bir yanda yolda gördüğü fareyi yakalayıp, çiğ de olsa yemeye çalışan acınası insanlar. Aslında hepsi acınası haldeydi insanların. Herkes can telaşındaydı. Artık parası olanlar bile tüm servetini yaşamsal ihtiyaçlara döküyordu. Ama artık yaşamsal ihtiyaçlar yanında paranın değeri kalmıyordu onlarda bile. Ben rüyada hangi kesimdeydim peki? Bir ara kendimi fare yuvalarını kurcalarken buluyorum, bir ara da saray gibi yüksek bir yerde doktor muayenesinde reçetemi alırken. Sınıflar arası geçip duruyorum anlayacağınız. Hatta gittiğim özel hastanede basit bir grip vakasından ötürü doktor bana 9 tane ilaç yazıyor. Neden diye sorduğumda; "Boşver sen, stok amaçlı yazıyorum al bulunsun" cevabını alıyorum. Aşağıda ise büyük kaos, insanlar son yiyecekleri tüketiyor....

Peki böyle bir duruma gelir miyiz? İnsanlar ölmemek için birbirini yiyecek duruma gelir mi? Aslında insani değerlerin, yerini daha kişisel çıkarlar ve bencillik merkezli ilişkilere bıraktığı bir sistemin içerisindeyiz. İnsanlar paranın kölesi. Bu sebeple artık kendisini ekonomik açıdan 3 kuruş kar getirmeyen hiçbir yatırıma adım atmıyor insanlar. Hiçbir çıkarı olmayan yerlere gözü kapalı yardım edecek kişi ve kuruluş sayısı çok az. En azından böyle bir uygulamanın devletlerin genel politikası haline gelemeyeceği açık. Yani hiçbir ülke; hayır arkadaş, benim için paradan daha önemli değerler var diyemez! Sistem bunu gerektirmez. Nitekim son yıllarda yapılan anlamsız özelleştirmeler, sıcak para tuzağına aldırış etmeden ekonomide günü kurtarma yoluna gidişin göstergesi. Veya çevreyi kirletme uğruna da olsa nükleer santraller ve termik santraller yapma hayalleri.. Tarihi ve kültürel değerlerini önemsemeden suya gömmeye çalıştığımız Hasankeyf'e ne demeli? Dış yatırımcıların desteğini çekmesine aldırmadan, ne olursa olsun bu barajı yapacağım diyor enerji bakanımız. Hiçbir şeyin değeri kalmadı anlayacağınız. Eldeki verilere göre, bu enerji politikasını sürdürmeye devam ederse, ülkemiz 2020'de Dünya'nın en çok kirleten ülkesi olacakmış. Neden yatırım yok? Hadi bizim ülkemizi geçelim, Dünya'nın sonunun senaryoları küresel ısınma ile beraber bu kadar gündeme gelmiş, yaşayabilmek için ciddi politik değişimlere ve enerji stratejilerine gidilmesi kaçınılmaz olmuşken; ülkeler zararların önüne geçmek için toplu anlaşmalar yapma niyetinde değil. İşin ucunda 3 kuruş zarar var çünkü. Sanırım bazı tehlikelerin farkına varmamız(!) için illa ki son aşamaya gelmemiz gerekiyor.. İnsanların temel ihtiyaçlarını gideremeyecek düzeyde çaresiz hale gelmesi veya tüm değerleri ile işgale uğraması.. İşte o zaman paranın değerli olmadığı anlaşılacak, ama iş işten geçmiş olacak...

Peki paranın bu kadar engelleyici düzeyde önemli olmadığı bir sistem mümkün mü? Günümüz dünyasında uygunabilir mi? Sosyalizm, komünizm, alternatif sistemler gibi gözüküyor. Komünizm daha ütopik bir sistem olsa da, sosyalizmin paranın değerini aza indirecek bir alternatif olarak belirebiliyor. Fakat yüksek gelişmişlik seviyesine ulaşmadan, halkın arasındaki ekonomik sınıf farklılıklarını uçurumlardan biraz daha makul seviyelere çekmeden, halk tarafından kabullenip uygulanabilecek bir metod olacağa benzemiyor. Yüksek gelişmişlik seviyesine ulaşmadan bu sistemleri kullanmak mümkün olmadığı gibi, kapitalizmin her yeri global pazar haline getirdiği yerküremizde tek başına atılacak adım, faydadan çok zarar getireceğe benziyor. En azından Rusya için öyle olmuştu. Belirli bir yapılanmayı ve gelişmişliği tamamlamadan getirilen sistem, eksiklerini de kendi baskıcı tavırı ile kapatmaya çalışmıştı. Tabiki diğer ülkelerin de (bkz: büyük güç ABD:) insanları kışkıtmaya yönelik propogandaları ile dağıldı sosyalist birlik. Sistem komple değişmeden tek başına sıyrılmak mümkün olmadığına göre ve paranın sahibi büyük güçlerin kendi güçlerinden taviz vermeyeceğine göre, buzullar eriyip de beyaz sarayı sel basmadan aktif değişiklikler için düğmeye basmak güç gibi gözüküyor.

Peki bu kadar mı umutsuz? Haksızlıkları, yaşam kaliteleri arasındaki uçurumları kaldırmak için hiç mi umut yok? Umutsuz bir dünyada yaşamak işkenceden beter olsa gerek. Elbette olmalı..Genç nesil bile umutsuz bakıyorsa, geleceği karanlık görüyorsa, zaten amaçsız yaşamamak için hiçbir neden yok. Hepimiz ot gibi yaşayalım gitsin! Hem başımız ağrımaz. Nitekim böyleleri de var ülkemizde ve maalesef sayıları çok fazla. Hatta abartmak gerekirse, insanlar artık okumuyor, sorgulamıyor, düşünmüyor, üretmiyor. Londra'da 15 yaşındaki Mathew Robson'un yazdığı bir rapor, medya dünyasının liderlerini çok etkilemiş. Robson'un raporuna göre; net üzerinden müzik dinlemek, bilgisayar oyunu oynamak ve oyun konsolundan sohbet etmek gençlerin vazgeçilmezleri iken, hiçbirinin gazeteleri, sayfalarca metinleri okuyacak sabırları yokmuş. Geleceğin okumuşları olacak insanların hiçbir sosyal konudan anlamayacak bireyler olduğunu hayal etmek ne kadar acı. Dış ülkeler de bunu biliyor olacak ki, senelerdir ülkemizi esiri altına alabilmek için ihtiyaçları olan altyapıyı senelerdir hazırlıyorlar. Ödleri kopuyor gençler okuyacak, sorgulayacak ve böylece halk uyanacak diye. Medya gücünü, para gücünü kullanıp, yer yer insanların dini ve manevi değerlerini de kullanarak onları uyuşturmaya çalışıyorlar. Düşüncenin olduğu her yere savaşı, kavgayı, darbeyi sokmanın amacı bu değil miydi? İnsanları düşünmekten ve tartışmaktan korkutmak! Nitekim üniversiteyi kazanınca yakın çevremizden az duymadık şu sözcükleri; aman oğlum olaylara karışma, derslerinle ilgilen. Şu an yaratılan korku ortamından ve beyinlerin uyuşmuşluğundan dolayı topluma vizyonu ve fikirleri ile yol gösterici olacak üniversite gençliğinin bile birçoğu okumuyor, sorgulamıyor, üretmiyor. Yer yer kendim de sorgularım, bilgisayar başında amaçsızca oturduğum saatleri. Boşa geçirdiğim vakitleri, yaptığım hareketleri sorgularım. Bazen acırım halime. Yapacak birşey yok, okuyup, düşünüp, tartışmaktan başka. Geleceğe akılın bize tuttuğu ışık ile ilerlememiz gerek. En azından var olan durumdan kurtulup, mantıklı hareket edebilmemiz için tek umudumuz bu! Haydi sıyrılalım korkulardan, kişisel çıkarlardan, kurtulalım medya ve teknolojinin uyuşturucu etkisinden. Düşünüp, üretelim hep beraber.!

İstanbul'a üçüncü köprü projesi üzerine zihnimin sıçradığı noktalar..

[By the project of 3th Bosphorus Bridge for İstanbul]

Gündemden de takip ettiğimiz üzere İstanbul'un yoğun trafiğini önlemek amacıyla yapılması düşünülen 3.köprü projesi günden güne netlik kazanıyor. Hatta ulaştırma bakanımız tüm yasal engelin kalkığını söyleyerek yakında ihaleye açılacağının sinyallerini veriyor. Bugün gazetelerin birinde dikkatimi çeken bir haber birden köprü olayını farklı noktalarla ilişkilendirmeme sebep oldu.

1995 yılında İstanbul Büyükşehir belediye başkanı olan başbakanımız, üçüncü köprü gündeme geldiğinde, böyle bir projenin İstanbul için facia olduğunu söylüyormuş. Şimdi ise aynı konuyu dile getirenlere kulkandığı sözcükler: "Yobazlar!, bağnazlar!" oluyor. Üstelik 1993 te 3.köprü projesi gündeme geldiğinde, imar durumunu inceleyen İstanbul boğazını korumakla yükümlü İstanbul 3 numaralı koruma kurulu, yapılacak muhtemel projenin doğal SİT alanı olan boğaz çevresi için zararlı olduğunu raporlamış. Karayollarının da incelemelerine göre yapılacak 3.köprünün İstanbul'a yarardan çok zarar getireceği belirtilmiş. Bundan 16 yıl önce ilgili bakanlıklar(Ulaştırma,orman,kültür,bayındırlık) ilgili kurumlar ve bilimsel bir heyetin katılacağı bir sempozyumla İstanbul'un ulaşım sorununun tartışılıp incelenmesi önerilmiş. Yasa gereği, uygunsuzluk sonucu böyle bir sempozyum çağrısı yapılmışsa, çağrıya uyulması gerekiyormuş. Peki ortada ne bir bilimsel heyet var, ne bir sempozyum. Başımızdakiler illa da tutturmuş köprü yapıcaz diyor geçmişinde dediklerine aldırmadan.

Yine gazetede Boğaziçi Üniversitesi İnşaat Mühendisliği öğretim üyesi Prof.Dr.Semih Tezcan'ın 3.köprü hakkındaki analizlerini okudum. İstanbul'daki nüfus artışı ve taşıt artışına bakıldığında köprünün çözüm getirmediğini,aksine projenin kısır döngünün bir parçası olduğunu ifade ediyor Semih Tezcan. Haklı da. Yıldaki araba artışının yüzde 16 olduğunu ve böyle gittiğinde bile 2020 yılında İstanbul'un şu anki trafik durumunu karşılayabilmesi için boğaza 7 tane köprü yapılması gerektiğini söylüyor. Böylesine bir doğru orantı kurulumu ne kadar doğru sonuç verir tartışılır; nitekim İstanbul sadece nüfus ve bina yüzölçümü dışında ne kadar araca park imkanı sağlayabilir? İstanbul'un yüzölçümü maksimum kaç insan, kaç araba alır? Türev problemi gibi gelen bu problem, yine de köprü yapımının bir kısır döngü olmayacağını kanıtlamıyor. Üçüncüyü yaptın diyelim, 4 yıl sonra tekrar sıkışınca bu sefer nereye köprü kuracaksın? Neden illa ki karayolu? İnsanın aklına soru işaretleri geliyor. Yoksa hükümetten birinin akrabası ya da köylüsünün inşaat sektörüne atılması mı sözkonusu? O değilse, o zaman başımızdakiler hala "köprüden taşıt geçirme ve insan geçirme" arasındaki farkı anlayamamışlar. Tüm uzmanlar ulaşım sorununun denizin altından geçirilecek bir metro ile çözüleceğini konusunda hemfikir. Üstelik bu kadar ihtiyaç varken metro yapımı, doğru güzergah tercihleri ile kendisini ekonomik olarak kısa sürede amotri edebilecek bir proje. Bir nevi altın yumurtlayan tavuk! Yine Prof. Semih Tezcan, metro projesinin 450 milyon dolara malolacağı ve inşasının 2 yıl süreceğini, köprü projesinin ise 900 milyon dolara malolacağı ve inşasının 5 yıl süreceğini bildiriyor. O zaman neden hala çözümü olmayan yollara para akıtıyoruz? Masum yaklaşmak istiyorum. Herhalde manzara sevdamız, köprü manzarasına bayılıyoruz...

Aklıma tren denilince hep Bursa'da tren olmamasının mantıksızlığı gelir. Bursa'daki gelişmiş otomotiv sanayi her zaman raylı taşımacılığı zorunlu hale getirmiştir. Ama senelerdir tek trenle 100 tane araba taşımak varken bir kerede en fazla 7-8 tane alabilen tırlar ile damla damla taşınıyor arabalar. Üstelik bu tırlar boş dönüyor gittiği yerden. Dediğim gibi, ya havaya para atmayı seviyoruz, ya da akrabalarımızın lojistik şirketleri var! Olay sadece yapılmaması da değil üstelik, var olanın sökülmesi! 1874 te yapılan ve cumhuriyet dönemlerinde de kullanılan 42 km uzunluğunda bir Bursa-Mudanya tren hattı varmış eskiden. 1948'de çok partili döneme geçiş sonrasında eskidiği ve gereksiz olduğu düşünülerek sökülmüş. Şu an Mudanya'daki tarihi istasyonun yerinde 5 yıldızlı otel bulunuyor. Batı'da olsa eskiyen yenilenir, geliştirilir. Ama biz eskiyeni sökerek daha da eskiye gitmişiz. Neden? Tren komünist icadı olduğu için mi? Çok mantıksızmışız çok! Halbuki gelişmiş bir tren hattı ne faydalı olurdu şimdi Mudanya-Bursa arasında. Mudanya yolunda organize sanayide üretilen Renault otomobiller trenle mudanyaya, Mudanya'dan gemiler ile tek seferde yüzlerce araç Dünya'nın her yerine!

Buradan da zihnim ekonomi adına yapılan günü geçirme politikalarına atlıyor. Proje yatırımı yerine sıcak para oyunları yapmak, uzun soluklu projelere girememek. Yenilenebilir enerji kullanımının gerekliliği defalarca bilim kurulları ve uzmanlar tarafından belirtilirken hala termik santral yapmaya, Batı'lı ülkelerin atmaya çalıştığı eski nükleer santral sistemlerini kendi ülkemize kurmaya çalışıyoruz. Neden? Çünkü uzun soluklu projeler, yatırım isteyen projeler günü kurtaramaz. Meyvesini alamazsın, meyvesini alamazsan önümüz seçimde insanlara hizmet yaptığını ispatlayamazsın. "Hani durmak yok! Yola devam!" diyoruz ya, büyük düşünüp hizmet alıyoruz. Seçimlerde oy kullanan da biz değiliz ya, biz dediğimiz kullanılan beyinler... Ülken için faydalı bir yatırım peşindeysen bunu dış ülkelerin istemeyeceğine, dış ülkelerin istemediği bir kadro ise devlet başına gelemediğine göre, bizim için çözüm yolu karanlık gibi gözüküyor. Ülkemizin acı gerçekleri saymakla bitmez.. Geçenlerde Devrim Arabalarını tekrar izlediğimde birkez daha dikkatimi çeken şu söz aklıma geliyor: " Türkiye'de hiçbir başarı cezasız kalmaz". Halkımız da medyanın güttüğü yönde gittiğine göre; mantıklıca düşünenler, ülkesi için faydalı projeler üretmeye çalışanlar, ilgisizlik ve imkansızlık ile karşılaşarak cezalarını buluyorlar. İşte bu yüzden gelişmiş ülkeler enerji tasarruflu, yenilenebilir enerji kaynaklı araçları, hibrit teknolojisini üretip yaygınlaştırmaya çalışırken. Biz hala yerli otomobilimizi çıkaramıyoruz. Aslında yapıyoruz yapmasına ama, hep yabancı firmalar adına. Onların kurduğu sistemleri alıp anca işçiliğini yapıyoruz. Bu parçayı al buraya monte et diyorlar, biz de hay hay diyoruz. Kendisi de mühendis olan babama, şirketlerdeki Ar-Ge lerin genelde ne yaptığını soruyorum. Aldığım cevap şu: "Dış ülkedeki gelişmeleri takip edip, buraya uygulamaya çalışıyorlar" Peki bizim araştırmaya imkanımız yok mu? Neden kendimiz geliştiremiyoruz? Bu sefer daha vurucu bir cevap: "Neden yatırım yapsın ki Ar-Ge ye? Teknoloji gelişmiş ülkelerde hızla ilerliyor, onlardan almaman ve kendin uğraşman demek, kısa sürede kâr yapamayacağın alanda boşa para kaybetmen demek." Bundan sonra kafamda oturmaya başlıyor taşlar. Neden uzun vadeli yerli projelere destek vermek yerine kısa yoldan ithal etme yoluna gidiyoruz? Çünkü sistem kâr etme amacı üzerine kurulu. Önündeki alternatiflerden tamamen daha fazla kâr getirene göre seçimini yapıyorsun. Yani ne devletin önemli, ne ideolojin önemli ne de fikirlerin. En kısa yoldan para getiren yol en makbul yoldur. Neden ilerleyemediğimiz ve neden kısır döngü içerisinde kendi çarklarımıza gömüldüğümüzü anlamaya çalışıyorum. Eğitimin ilerlemeyişi, üniversitelerin bilim yapma amacından gitgide uzaklaşması. Hani Cem Yılmaz diyor ya: "Yapılmışı var.!" Hah işte tam ondan. Neden bilimle uğraşalım ki, uğraşılmışı var. Üniversitelerde, araştırma alanlarında yapılacak yatırım, sonucu belirli olmayan bir yatırım ne de olsa. Halbuki dış ülkelerin gelişmişliklerini ithal etmek daha kolay ve kesin. Ne dersek diyelim kendi seçimlerimiz yüzünden her geçen gün daha çok yabancı sermayenin ve paranın esiri oluyoruz. Yaşam değerlerimizi yitiriyoruz gün geçtikçe. Böyle giderse, beynimize çip takılmış yaratıklar gibi olmaktan korkuyorum. Arkamızda dünya devleri, ucuna para bağladığı sopayı kafamıza tutacak; biz de sopayı yönlendirdikleri tarafa gideceğiz. Neden koştuğumuzu düşünmeden, sorgulamadan.... Karanlık da olsa yürüyeceğiz...